Hollywood denince akla Aragorn, kırmızı halılar ve Oscar adaylıkları geliyor ama Viggo Mortensen’in pek bilinmeyen bir başka kimliği var: fanatik bir San Lorenzo taraftarı!
Mortensen San Lorenzo Aşkı
New York’ta doğmasına rağmen çocukluğunun önemli bölümünü Arjantin’de geçiren Mortensen, 1960’larda San Lorenzo’nun “Los Carasucias” dönemindeki futbolundan etkilenerek kulübe bağlandı.
Bu bağ yıllar içinde hiç kopmadı; oyuncu Arjantin’e geldiğinde maçlara gidiyor, kırmızı-mavi renkleri dünyanın dört bir yanındaki etkinliklerde taşıyor ve San Lorenzo tarafından kulübün uluslararası elçisi olarak da onurlandırıldı.
Viggo Mortensen çocukluğunun bir bölümünü Arjantin’de geçirmiş dedik ve cidden bu çok güçlü bir bağ; kulübe maddi olarak da destek verdiği belgelenmiş. Mesela 2009’da Boedo’daki kulüp arazisinin alınması için yaklaşık 80 bin dolar bağış yaptığı da biliniyor.
Ama “Vuelta a Boedo” hikayesi bundan da büyük. San Lorenzo’nun tarihî stadı Viejo Gasómetro, askeri diktatörlük döneminde kulübün üzerindeki baskılar ve borçlar bağlamında elinden çıktı; arazi daha sonra Carrefour’un kullanımına geçti.
Neden Vuelta a Boedo Deniyor?
Çünkü Boedo, San Lorenzo’nun doğduğu ve tarihsel olarak özdeşleştiği semt. Kulübün ilk büyük stadı Viejo Gasómetro, Buenos Aires’in Boedo bölgesindeki Avenida La Plata üzerinde bulunuyordu.
San Lorenzo 1979’da stadını ve arazisini kaybedince kulüp fiilen Boedo’dan kopmuş oldu. Takım daha sonra başka bir bölgede, Bajo Flores’teki Nuevo Gasómetro stadına geçti. Bu nedenle taraftarların yıllar boyunca sürdürdüğü mücadelenin adı “Vuelta a Boedo” — “Boedo’ya Dönüş” oldu.
Buradaki “dönüş” sadece bir araziyi geri almak anlamına gelmiyor. San Lorenzo’nun tarihsel mahallesine, eski stadının bulunduğu yere ve kulübün kimliğinin önemli bir parçasına dönmesi anlamına geliyor. Bu yüzden taraftarlar için olay, yeni bir stat inşa etmekten çok daha büyük bir sembolik anlam taşıyor.
Sadakat, San Lorenzo ve Taraftar
Taraftarların yıllarca sürdürdüğü mücadele sonunda 2012’de “Restitución Histórica” yasası kabul edildi ve taraftarların kurduğu finansman mekanizmasıyla araziyi geri alma süreci başladı.
Yıllarca süren mücadele sonunda taraftarlar işi inanılmaz bir noktaya taşıdı. 8 Mart 2012’de yaklaşık 100 bin San Lorenzo taraftarı Plaza de Mayo’ya yürüdü.
Aynı yıl Buenos Aires Parlamentosu, 15 Kasım’da Restitución Histórica Yasası’nı 50-0 oyla kabul etti. Taraftarlar bağışlar ve “metrekare satın alma” sistemiyle araziyi geri almak için para topladı.
Ve gerçekten inanılmaz bir finali var: 14 Aralık 2016’da San Lorenzo ile Carrefour arazi için satış sözleşmesini imzaladı; 2019’da kulüp 27 binden fazla metrekarelik araziyi fiilen geri aldı.
Ve Mutlu Son!
Üstelik hikaye burada bitmiyor. Carrefour’a olan son ödeme de 2022’de tamamlandı; 2023-25 arasında eski hipermarketin yapıları söküldü ve yıkım tamamlandı.
Ve bugün itibarıyla daha da güzel bir gelişme var: San Lorenzo’nun resmi kronolojisine göre 26 Mayıs 2026’da, Avenida La Plata’daki kalan 8.345 m² için Buenos Aires Sur Corporation ile ücretsiz kullanım anlaşması imzalanmış. Kulüp bunu, yeni stadın projelendirme ve inşaat aşamasına “kesin olarak” geçilmesini sağlayan kritik adım olarak tanımlıyor.
Hikayenin özeti şu:
Diktatörlük döneminde kaybedilen tarihî stadyum arazisi → onlarca yıl süren taraftar mücadelesi → yüz binlerce kişinin desteği → Viggo Mortensen gibi taraftarların katkısı → Carrefour’la anlaşma → arazinin kulübe dönüşü → hipermarketin yıkılması → şimdi yeniden stadın yapılması!
Futbol romantizmi açısından bundan daha güzel hikaye bulmak zor. “Kulüp bir stadını kaybetti, taraftarları da ‘geri alacağız’ dedi ve yaklaşık 40 yıl sonra gerçekten geri aldı.
Yani Aragorn’un zırhının altında San Lorenzo formasını taşıdığına dair meşhur hikayeler bir yana, Mortensen için bu kulüp gerçekten çocukluktan kalan bir nostalji değil; hayatının parçası olmuş bir aidiyet!
Stada gelirsek; yarım asra yakın bir süre sonra, bir futbol kulübünün taraftarları kaybettikleri stadyum arazisini gerçekten geri aldı. Vuelta a Boedo’nun özeti belki de şu: “Bir stat yıkılabilir, ama bir kulübün hafızası asla yıkılamaz.”
