Tenis tarihine bakınca bazı dönemler vardır; oyuncular değil, duvarlar konuşur.
Roger Federer zarafeti temsil ediyordu.
Rafael Nadal direnci.
Novak Djokovic ise kusursuzluğu.
Ve bu üçlü, uzun yıllar boyunca tenis kortunu paylaşmadı; adeta işgal etti!.
Grand Slam kazanmak artık bir başarı değil, bir istisna haline gelmiş, neredeyse üç büyük devin izin verdiği bir ayrıcalık olmuştu.
Tam 3 Kez!
Ama bir oyuncu çıktı ve bu yadsınamaz gerçeği, hem de tam üç kez bozdu; Stan Wawrinka…
İsvicreli raket hiçbir zaman “dünyanın en iyisi” olmadı, olamadı. Hatta ülkesinin bile!
Ama mesele zaten bu değildi. Onun hikayesi süreklilik değil, kırılma anlarıydı.
Çünkü Big 3 çağında kazanmak, sezonu domine etmekle değil; bir haftayı ele geçirmekle mümkündü.
O Haftalar;
Melbourne, Avustralya Açık 2014 finali, Nadal’ı
Paris, Roland Garros 2015 finali Djokovic’i
NewYork, Amerika Açık, 2016, aynı hikaye farklı sahne; yine Djokovic’i..
Wawrinka’yı özel yapan şey, belki de tam olarak buydu!. En büyük olması değil, büyüklerin olduğu yerde hem de onları yenerek kazanabilmesiydi!.
Oyun tarzı bile bunun bir yansımasıydı: riskli, kırılgan, zaman zaman kontrolsüz… ama doğru anlarda ölümcül.
Tek el backhand’i sadece bir vuruş değildi; bir meydan okumaydı.
İstisna
Bu 3 farkli kortta 3 ayrı senede gelen 3 ikonik zafer onu “arka plan oyuncusu” olmaktan çıkarıp tarihsel bir istisna haline getirdi.
Onlar yılları kazanıyordu belki ama O ise anları…
Ve bazen spor tarihinde anlar, yıllardan daha ağırdır.
Sessiz Bir Gerçek
Bugün kimse solak raketi Big 3 ile aynı cümlede otomatik olarak anmaz. Wawrinka hiçbir zaman Federer kadar sevilen, Nadal kadar tutkulu ya da Djokovic kadar tartışmalı olmadı.
Ama Grand Slam tarihine bakıldığında, o cümleyi zorla kurdurur:
O, tenis tarihinin “en iyi”si hicbir zaman olmadı ama o, düzeni bozmak için değil, düzenin aslında kırılabilir olduğunu hatırlatmak için vardı.
Ve tenis bazen en çok, kazanamayanların içinden çıkan bu tür “imkansız kazananları” hatırlar!.
