Bugünkü yazı konumuz dünya şampiyonu bir boksör. Ama belki de spor guruları haricinde pek kimsece bilinmeyen!.
James “Buster” Douglas’dan bahsediyoruz. 1990 yılında, Mike Tyson’ı yenen ilk boksör olan Douglas, o dönemin en güçlü boksörünü devirerek tüm spot ışıklarını üzerine çevirmişti.
Şampiyon olmasına rağmen, bu zafer genellikle “şampiyon vibe’i” olmayan, sıradan bir adamın başarısı olarak anılır. Babası da eski bir profesyonel boksör: William “Dynamite” Douglas diye de unutmadan ekleyelim.
Kazanması 42:1 gibi inanılmaz bir oran veriyordu ve prime Tyson’a karşı hiç şans verilmiyordu. Herkesin maça dair tek sorusu “Tyson’un işi kaç raundda bitireceği” idi!.
O dönemde, “Tyson’ın kaybetmesi imkansız” gibi bir düşünce yaygındı. Kimse, ona karşı bir zaferin mümkün olduğunu bile düşünmüyordu. Ancak, Douglas adında sıradan bir boksör, tarihin akışını değiştirecek bir şansı elde edecekti.
Douglas o zamanlar tanınan bir boksör bile değildi. Kariyerinin çoğu, “orta sınıf” bir boksör olarak geçiyordu. Genellikle büyük maçlarda sahne almıyor ya da seyirci kitlesini cezbetmiyordu.
Douglas, 1980’lerin sonlarına doğru birkaç önemli galibiyet kazanmış olsa da, Tyson karşısında büyük bir zafer bekleyen kimse yoktu. Hatta antrenman havasında geçer diye öncesinde basında büyük bir yankı da uyandırmamıştı.
O Unutulmaz Maç: 11 Şubat 1990
1990 yılının Şubat ayında, Tokyo Dome, dünyanın en dikkatle izlediği boks maçlarından birine ev sahipliği yaptı.
Tyson ise nedense bir dizi kişisel sorun ve kötü hazırlık nedeniyle maç için tam anlamıyla odaklanmamıştı. O, belki de rakibin de zayıflıfı nedeniyle eksik konsantrasyon, hafif bir hazırlıkla maça çıkmış, Douglas, maçın başından itibaren Tyson’a sert darbeler indirmeye başlamıştı.
Öncesinde otoritelerce 2-3 roundda biter diye düşünülen maç 10. raunda kadar gelmiş ve Douglas Tyson’ı nakavt etmeyi başarmıştı.
Buster Douglas, o günden sonra boks dünyasında devrim yaratan bir figür haline geldi. Mike Tyson’ın kaybetmesi, bir boks tarihinin “imkansız” olarak görülen öngörüsünü alt üst etti.
Douglas çok doğru bir strateji ise Tyson’ın güçlü yönlerinden kaçınarak, üstüne de hızını ve çevikliğini kullanarak zayıf yönlerinden vurdu. Tyson’a savunma değil baskı yaparak beklenmedik bir taktik uygulamıştı.
Şampiyonluk kemerini almak, her ne kadar büyük bir başarı olsa da, koruyabilmesi pek kolay olmadı. 1990’daki zaferi, boks tarihinde her zaman özel bir yer tutacak olsa da, Douglas’ın kariyeri o kadar parlak bir şekilde devam edemedi. 8 ay sonra ünvanını, 3.raunda nakavt olarak Evander Holyfield’a kaybetmişti.
Bu arada “buster lakabı” da antrenörü Eddie Futch’ten geliyor.
Buster Douglas, belki de “şampiyon vibe”i olmayan ama şampiyon olan bir figürdü ama hikayesi, “Hiç kimse, kimseyi tanımaz, kimseyi küçümseme” mesajını verir.
O, herkesin içinde büyük bir şampiyonun barındığını, yeterince azim ve kararlılıkla, hayatta her şeyin mümkün olduğunu kanıtlayanlara en çarpıcı örneklerden biridir.
Bugün, tam 30 sene geçmiş o tarihi maçın üstünden. Biz de o anı hatırlatmak istedik sizlere…
