Tek sezonluk zirvelere en güzel örneklerden biri de; Gaston Gauido
2004 Roland Garros’u kazandığında dünya sıralamasında 44. sıradaydı.
Arjantinlilerin en sevdiği zemin olsa da, büyük favoriler önünde kimse ona şans tanımıyordu. Ağır spinli forehand, uzun ralliler, sabırlı savunma fiziksel ya da kalite değil tam bir mental dayanıklılık testi idi ve Gaudio için de en ideal ekosistem!..
Yarı finalde David Nalbandian, finalde de Guillermo Coria’yı (finalin net favorisi) devirmeyi başardı ki, o epik final için tenis tarihinin en büyük mental çöküşlerinden biri denir (favori Coria adına).
Gaudio ilk iki seti 0-6, 3-6 kaybetti, hatta Coria sonrasında da iki maç sayısını kaçırdı. Teniste bazen bir puan, bir seti hatta tüm maçı değiştirir. Gaudio da 3. seti alınca rahatladı ve özgüveni patladı. Momentum eline geçti ve sonrası da bu tarihi zafer.
Üst üste kazandığı 3 setle adeta destan yazarken (6–4, 6–1, 8–6), herkes Gaudio nasıl kazandıdan çok, Guillermo Coria (o dönemin en büyük favorisi) 2-0’dan nasıl bu maçı verdi noktasına odaklanmıştı!.. El Mago’nun ilk Slam finalinde (ve tek) sakat sakat maça devam etmesi de tabii ki bu sekansta büyük etken…
El Gato G zaferi sonrası neden devamını getiremedi sorusuna cevap tek kelimeyle; mental kırılganlık. Zaten kendisi de bunu şu cümleyle de açıkça kabul etmişti aslında; “Tenis oynamayı seviyorum ama baskıyı sevmiyorum.”
Büyük maçlardaki özgüven, sürekli iniş çıkış, zaten sınırlı oyun tarzı, toprak haricinde yetersiz kalitesi, zayıf servisleri ile, o güçlü Arjantin jenerasyonunun 3 ya da 4. ismi idi (Nalbandian, Coria, Canas).
GS sonrası en iyi RG derecesi hatta tüm Slam’lerde ancak 3. tur olabilirken, tarihteki Slam kazanan ama gerçek anlamda büyük olamayan nadir figürlerdendi.
Ama ne olursa olsun, 1 günlüğüne de olsa yaşadığı krallık ve torunlarına anlatacağı RG gibi çok prestijli bir kupa var spor hikayesinde!..
