1964 Tokyo Olimpiyatları, Tokyo ulusal stadyumunda yetmiş bin kişilik kalabalık başlangıç çizgisinde dizilen otuz sekiz koşucuya kilitlenmişti. 14 Ekim’de sahne alan o ikonik 10.000 metre finali ve Ranatunge Karunanada bugünkü kahramanımız…
Ranatunge Karunananda (tam adıyla Ranatunge Koralage Jayasekara Karunananda), 21 Mayıs 1936’da Ampitiya’da doğdu.
Sri Lanka’dan gelmişti. Ülkesinin en iyi uzun mesafe koşucusuydu ama şanssızlık o ki, o gün ayakta zor duracak kadar hastaydı. Yüksek ateş ve ağır bir soğuk algınlığına ve doktorların yarışmaması yönündeki tavsiyesine rağmen, “ülkesini temsil etmek” herşeyden önemliydi.
Birçok rakibi tam zamanlı, profesyonel atletken Karunananda Sri Lanka ordusunda askerdi. Modern anlamda sporcu beslenmesi ya da bilimsel antrenman desteği almamıştı. Yarıştığı koşu ayakkabıları, Batılı atletlerin kullandığı özel üretim olimpik ayakkabılarla kıyaslandığında son derece basit ve ağırdı.
Daha en başta geride kalmıştı, yirminci tura gelindiğinde de son sıradaydı. Zorlukla nefes alıyordu. Fakir ülkesinden hiç bir destek görememişken dünyanın en elit atletleriyle yarışıyordu.
Yarış bitti, kazanan, podyumdakiler ve diğer atletler finiş çizgisini geçmiş, stayumdaki kalabalık dağılmaya başlayacakken, 67 numara koşmaya devam ediyordu ve altın madalya kazanan atletten tam 4 tur yani 1600 mt gerideydi!..
Tribünler önce sessizce birbirlerine baktı, ardında alkışlar yükseldi. O alkışlar tezahürata dönüştü. Pes etmeyen bu genç atlet, bitiş çizgisini geçtiğinde madalyası yoktu ama o gün Tokyo’da “bitirenler arasında sonuncu gelen” bir adam, herkesin kalbinde birinci olmuştu.
Yarışı 34:21.2 ile tamamladı. Kazanan Amerika atlet Billy Mills’in 28 dakika 24 saniyelik derece yaptığını düşünürsek; tam 6 dakika fark yiyerek.
Yıllar sonra Karunananda şöyle diyecekti: “küçük bir kızım var. büyüdüğünde ona diyeceğim ki; baban Tokyo Olimpiyatları’na gitti ve kaybetti ama yarışı bitirdi.”
Ne yazık ki seneler sonra, yalnızca 38 yaşındayken boğularak hayatını kaybetmişti. Ülkesinde unutuldu ama Japonlar onu asla unutmadı. Hatta o meşhur yarış hikayesi “67 numara” başlığı ile ilkokul ders kitaplarına girdi. Çocuklara bir hayat dersi olarak okutuldu.
Bir atlet düşünün ki, değil madalya kazanmak yarısı son sırada bitiyor ama belki de Olimpiyat tarihinin en etkileyici bitirişlerinden birini sergileyip, finiş çizgisini geçtiğinde 10 binler tarafından ayakta alkışlanıyor.
60 sene geçmiş o epik yarıştan bugüne… Sonunculuğun değil vazgeçmemenin, kaybetmenin değil onurun. madalyanın değil, Olimpiyat ruhunun temsilcisi oldu.
Kısaca o da bir Olimpiyat kazananı... Hem de kendine has şekilde hafızalara yerleşmiş, kendi ülkesinden 17 bin kilometre uzaktaki bir ülkede okul kitaplarına girecek kadar!..
