1988 Seul birçok yaşananıyla, bir çağı kapayıp yeni çağı açan olimpiyattı diyebiliriz.
1980 Batı’nın, 1984 de Doğu’nun boykotu ile geçmiş, 1988 ise ikisinin de tam kadro sahnede olduğu “son soğuk savaş” olimpiyatı idi.
Spor tarihinin yönünü değiştiren bu şampiyonada yaşananlar, öncesi ve sonrası diye ayırdı tüm dünyayı…
Başta Ben Johnson’un ikonik finalde 100 metreyi kazanması, ama sonrasında doping çıkması.
Roy Jones Jr’in boks finalinde rakibini çok net domine etmesine rağmen, altın madalyanın en sahibi ülke sporcusu Güney Koreli Park-Si hun’a verilmesi.
Doğu Almanya’nın oyunlar sırasında değil, ama yıllar sonra patlayan, özellikle kadın sporcularda devlet destekli doping sisteminin sonradan ortaya çıkan belgeleri…
Florence Griffith-Joyner’in aradan geçen 38 seneye rağmen hala kırılamayan, şaibeli 100 metre dünya rekoru…
Halterde özellikle Doğu Bloğu ve Asya ülkeleri temelli, doping nedeniyle toplu diskalifiyeler.
Yüzmesi, judosu ve diğer herşeyiyle birçok finalde olağanüstü dereceler, senelerdir hala kırılamayan rekorların organik olmadığı gerçeği…
Yani saha içinde rekorlar kadar, dışında da patlayan skandallar birbirini kovaladı!..
Sonuç olarak; 1988 Seul Olimpiyatları, sporun “saf rekabet” masalının bittiği, modern denetim çağının başladığı olimpiyattır.
Tabii ki ulusal efsanemiz dünya yıldızı Naim gibi, Sergei Bubka gibi organik şampiyonlar da vardı ama o kadar çok negatif şey yaşadık ki!..
Modern anlamda anti-doping yasası, bugün hala geçerliliği olan biyolojik pasaport, hakem denetimini ve elektronik puanlama, maçlarda video teknolojisinin kullanımı gibi parametrelerin hemen hepsi ya 1988 Seul sonrası çıkmış, ya da 1988 Seul vesile olmuştur.
photo: getty
