Bir takım düşünün; şampiyon olmuşsunuz. Şampiyonlar Liginde yarı final oynamışsınız. Sonraki sezon da ligi 2. sırada bitirmişsiniz. Akabindeki sezon yeni bir şampiyonluk gelir mi derken, ancak son maçta kümede kalmayı başarıyorsunuz!.
Futbol dünyası, milyarder sahiplerin kulüpleri bir gecede devasa güçlere dönüştürdüğü hikayelere alışıktır. Ancak Monaco’nun 2018-19 sezonunda yaşadığı süreç, tam tersi istikamette ilerleyen eşsiz bir idari ve sportif çöküş dersidir.
2016-17 sezonunda Kylian Mbappé, Bernardo Silva, Radamel Falcao ve Thomas Lemar’lı kadrosuyla Paris Saint-Germain’in hegemonyasını yıkıp Ligue 1 şampiyonluğuna ulaşan, ardından Şampiyonlar Ligi’nde yarı finale kadar tırmanan o büyülü takım, sadece iki yıl sonra kendisini küme düşme hattının tam ortasında buldu.
Monaco’nun o sezonki hikayesi tam anlamıyla bir idare ve yönetim komedisiydi. Şampiyon kadronun kemik parçaları (Mbappé, Bernardo Silva, Fabinho, Mendy, Bakayoko, Lemar) bir iki yıl içinde tamamen satıdlı.
Monaco’nun futbol aklı, “ucuza al, geliştir, astronomik fiyata sat” denklemine dayanıyordu. Ancak 2017 yazından itibaren uygulanan politika bir transfer stratejisi olmaktan çıkıp tam bir hacizvari kıyıma dönüştü!. Yani “Strateji doğru, ancak uygulama/icraat yanlış” idi.
Takımın omurgasını oluşturan isimler peş peşe satıldı. Sorun oyuncuların satılması değil, gelenlerin niteliğiydi. Kadrodaki lider oyuncuların yerini tecrübesiz ergenler veya ritmini kaybetmiş isimler alınca, yeşil sahadaki o akıcı ve iştahlı futbol yerini derin bir çaresizliğe bıraktı.
Mesela son harcama çılgınlığında ise A takıma girmeleri için en az iki-üç yıl gereken çok daha genç isimlere odaklanıldı. Pietro Pellegri (16) ve Willem Geubbels (16) alınan pek çok ergenden sadece ikisiydi. İkisine toplam 45 milyon euro ödendi ve Ligue 1’de toplamda sadece 107 dakika süre alabildiler!
Wilson Isidor, Robert Navarro, Jonathan Panzo, Ronaël Pierre-Gabriel gibi isimler de 16-17 yasındaki diğer eklemelerdi ve adeta PAF takımına dönmüşlerdi!.
Bu isimlere Sofian Diop’u eklemedik. İçlerinde tek tutan isim o oldu!.
** Sürecin en kaotik ve akılda kalan detayları:
Jardim Kovuldu!
Sezona felaket bir başlangıç yapılınca, şampiyonluğun mimarı Leonardo Jardim Ekim ayında tazminat ödenerek kovuldu. Yerine kulübün efsanevi altyapı çıkışlı ismi Thierry Henry getirildi. Ancak Henry’nin ilk teknik direktörlük deneyimi tam bir fiyaskoya dönüştü.
Thierry Henry Felaketi
Teknik direktörlük kariyerinin ilk ciddi sınavına çıkan Henry, 20 maçta sadece 5 galibiyet alabildi.
Taktiksel yetersizliğinden ziyade oyuncularla kurduğu üstten ve gergin iletişim (basın toplantısında bir oyuncusunu azarlaması, saha kenarındaki agresif tavırları) soyunma odasını tamamen kaybetti.
Vasilyev ve Emenalo
Luis Campos’un ayrılması sonrası, direksiyonun başına geçen eski Chelseali yönetici Michael Emenalo ve onu o göreve getiren Vadim Vasilyev’in de kulaklarını çınlatmazsak olmaz!.
Zaten Vasilyev, bu gerilemedeki payının bedelini Şubat ayında kulübün sahibi tarafından kovularak ödedi. Emenalo’nun da Monaco akıbeti birkaç ay sonra son bulacaktı.
Panik Ara Transferi
Ocak ayında küme düşme korkusuyla Cesc Fàbregas, Naldo, Fodé Ballo-Touré, Gelson Martins ve William Vainqueur gibi isimler apar topar takıma katıldı.
Hatta Naldo, Monaco kariyerinin ilk 2 maçında 2 kırmızı kart görerek krizi derinleştirdi!.
Jardim’in Garip Dönüşü
Henry Ocak ayında görevden alındıktan sonra kulüp yönetimi tükürdüğünü yalamak zorunda kaldı. Sadece 3 ay önce tazminat ödeyip kovdukları Leonardo Jardim’i “Kurtarıcı” olarak tekrar takımın başına getirdiler.
Falcao’nun Omuzlarındaki Yük
Radamel Falcao’nun bireysel çabası ve attığı 15 gol olmasa, Monaco o sezon direkt Ligue 2’nin yolunu tutuyordu.
Sezonun son haftasına kadar süren kabus, Monaco’nun ligi 17. sırada, düşme hattının sadece 2 puan üzerinde tamamlamasıyla son buldu.
2018-19 AS Monaco, kontrolsüz oyuncu sirkülasyonunun ve kriz anlarında yapılan vizyonsuz hamlelerin en görkemli kulüpleri bile nasıl bir gecede kaosa sürükleyebileceğinin en net kanıtıdır.
Mbappé’lerle Ligue-1 zaferi kazanan ve Şampiyonlar Ligi yarı finali oynayan bir yapının, iki yıl sonra kümede son anda kalarak; futbol tarihine “bir kulüp finansal olarak büyürken sportif olarak nasıl intihar eder?” dersi olarak geçti!.
