Biz 3 haftadır ne yaşıyoruz?
Kasımpaşa ve Antalya maçlarının son saniyesinde yaşadığımız şoklardan sonra bugün de kalbimizi zorlayacak bir son yaşadık. Neyse ki bu sefer mutlu bitti de yüzümüz güldü sonunda. Mucizevi bir son yaşadık resmen umutların tükenmeye başladığı anlarda. Eğer bu lig buradan dönecekse ve biz şampiyon olacaksak, uzun yıllar unutulmayacak bu son dakikalar.
Tabii şampiyonluk derken bu futbolla gerçekçi olalım ki işimiz zor. Sahada zaman zaman “çaresiz” bir görüntümüz vardı, bunu kabul etmemiz lazım. Sanki gücümüz yetmiyor gibiydi. Elimiz kolumuz bağlıydı. İşimiz mucizeye kalmıştı ki, son günlerdeki sakatlığı hissedilen Asensio şapkadan tavşanı çıkarttı. Bir ara pas sonrası rakibi dengesiz yakaladık ve Nene ile umutlandık. Son saniyede gelen Cherif’in golüyle de gözyaşlarına boğulduk.
Takımla ilgili çok eleştiri yapılabilir. Gerideki üçlünün uyumsuzluğu ve hamle zamanlaması hataları , orta sahadaki verimsizliğimiz, defanstan çıkmakta zorlanmamız ve Samsun baskısı karşısında çözüm üretemeyişimiz, bunların hepsi şampiyonluğa oynayan bir takıma yakışmıyordu. Bir şekilde Skriniar ve Talisca iyileşene kadar milli maç arası öncesi 2 maçımızı da kazanırsak belki sonra yepyeni bir başlangıç yapabiliriz. Yeter ki daha fazla kayıp yapmayalım.
Ancak şunu da söylemeden geçemeyeceğim, biz ne kadar kötü ya da iyi oynarsak oynayalım böyle hakemler olduğu sürece başka puan kayıpları da yapmamız muhtemel. Fauller, kartlar falan oraları geçti , bu maça hakemin sadece 5 dakika ilave etmiş olması niyetini tamamen belli etmiştir. Bunun hiç bir mazereti olamaz. Ben sezon başından beri yonetimimizin polemiklerden uzak durmasını destekledim ancak bu rezilliğe en sert tepki verilmelidir. Son haftalarda yaşanılanlar hic bir şekilde normal değildir.
