Arjantin futbol denildiğinde akla ilk gelen isimler Maradona, Messi, Batistuta veya Kempes olsa da, ülkenin köklü futbol kültürü küresel çapta pek tanınmayan ama hikayeleriyle efsaneleşmiş pek çok gizli kahraman barındırır.
Arjantin futbol tarihinin sınırları aşmış, romanesk hayatlara ve sıra dışı yeteneklere sahip bilinmeyen efsaneleri ile sizlerle birlikteyiz;
René Houseman (“El Loco” – Deli) Dönemi: 1970’ler
1978 Dünya Kupası’nı kazanan Arjantin kadrosunun en sıra dışı figürlerinden biriydi. Sağ kanatta top koşturan Houseman, çalım atma yeteneğiyle dönemin en korkulan hücumcularındandı.
Ancak onu efsane yapan şey sahadaki akıl almaz yeteneği kadar, sahadışındaki sıra dışı hayatıydı. Yoksul bir mahallede (Villa Itatí) büyüyen Houseman, maçlara bazen akşamdan kalma veya mahalle maçlarında oynayıp parasına bizzat iddiaya girerek çıkardı.
Çoğu zaman profesyonel bir futbolcu gibi değil, sokak futbolunun ruhunu son nefesine kadar koruyan bir “futbol delisi” olarak yaşadı.
José Manuel Moreno (“El Charro”) Dönemi: 1940’lar
Arjantin futbolunun Altın Çağı’nda (La Máquina – River Plate dönemi) fırtına gibi esen Moreno, futbol otoritelerine göre dünya futbol tarihinin en eksiksiz ve en yetenekli oyuncularından biriydi.
Alfredo Di Stéfano’nun bile çocukluk kahramanı ve idolüydü. Fiziksel gücü, muazzam oyun zekası ve her iki ayağını da kusursuz kullanmasıyla tanınırdı.
Ancak ne yazık ki kariyeri II. Dünya Savaşı dönemine denk geldiği için uluslararası alanda geniş kitlelerce izlenme şansı bulamadı.
Sahiş yaşamındaki gece hayatı ve eğlence düşkünlüğüne rağmen sahada bulduğu olağanüstü özgürlükle bir efsaneye dönüşmüştü.
Ángel Labruna Dönemi: 1940’lar – 50’ler
River Plate tarihinin en büyük golcülerinden ve efsanevi “La Máquina” (Makine) hücum hattının en önemli parçasındandır. Arjantin ligi tarihinin en çok gol atan ikinci futbolcusudur. Zeka dolu pozisyon almaları, rakiplerini şaşırtan hamleleri ve kritik maçlarda sahneye çıkma karakteriyle bilinirdi.
Futbolu bıraktıktan sonra teknik direktör olarak da River Plate’e tarihi başarılar kazandırdı. Arjantin sınırları dışında (Avrupa’da oynamadığı için) adı pek duyulmasa da, yerel futbol kültüründe mutlak bir ilah gibidir.
Antonio Rattín (“El Ruso” – Rus) Dönemi: 1960’lar
Boca Juniors formasıyla adeta özdeşleşmiş, Arjantin futbol tarihinin gördüğü en sert, en karizmatik ve komutan ruhlu ön liberolardan biridir. 1966 Dünya Kupası’nda İngiltere ile oynanan ve Wembley’i sallayan çeyrek final maçında kaptan olarak sahadadaydı.
Hakemle yaşadığı dil bariyeri ve otoriteye meydan okuyan duruşu, tarihte kırmızı kartın ve sarı kartın icat edilmesine yol açan olayların merkezinde yer almasını sağladı.
Arjantin’de “orta sahanın mutlak hakimi” denildiğinde akla gelen ilk isimdir.
Amadeo Carrizo (“Tarz”) Dönemi: 1950’ler – 60’lar
Modern kaleciliğin, yani kaleden çıkıp oyun kurma, ceza sahası dışına açılma ve defansın arkasını süpürme (sweep) felsefesinin dünyadaki öncülerindendir.
Lev Yashin bile onu örnek aldığını belirtmiştir. River Plate formasıyla devleşen Carrizo, penaltıları elleriyle tutması, topu göğsünde yumuşatması ve tek elle degaj atarak kontra atak başlatmasıyla tribünleri büyülerdi.
Kaleciliğin sadece top kurtarmak değil, bir sanat olduğunu kanıtlayan ilk isimlerdendir.
