Son Tour de France şampiyonu olan Fransız sürücü için 1985’e gidiyoruz; Laurent Fignon…
Yani Fransa, 40 yıla yakın süredir kendi mabedlerinde yarış kazanamıyor.
** Peki neden Fransızlar uzun süredir kazanamıyor?
Bunun arkasında tek bir sebep değil, birkaç büyük kırılma noktası var diyebiliriz.
Kısaca madde madde anlatmaya çalışalım;
** 85 sonrası altın nesil gelmedi
1950–85 arası Fransa efsane fabrikası gibiydi:
Bobet 3, Anquetil 5, Thévenet 2, Fignon 3, toplamda tam 13 kez zirveyi gördüler bu senelerde..
Ama Fignon’dan sonra aynı seviyede çok yönlü bir genel klasman lideri çıkmadı.
** Sistem değişti: Tour artık saf güç değil, bilim
Eskiden dayanıklılık, tırmanış, cesaret yetiyordu.
Günümüzde ise watt bazlı antrenman, aerodinamik optimizasyon, beslenme ve recovery bilimi da çok önemli ve süper organize takımlar var.
** Fransız takımlar “lider yetiştirme” yerine hayatta kalmaya oynadı
Birçok Fransız WorldTour takımı etap galibiyeti, polka dot (tırmanış mayosu), combative ödülleri üzerine odaklanınca, Tour’u kazanacak lider inşası arka planda kaldı.
** Psikolojik baskı: “kendi yarışını kazanma laneti”
Tour Fransa’da ulusal mesele. Onun için baskısı da çok büyük!.. Medyayı, beklentiyi, her atağın manşet olmasını taşımak zorunda. Bu da genç yetenekleri erken yıprattı.
** Rakipler jenerasyonel yetenekler çıkardı
Indurain, her ne kadar sonrasında doping skandalına karışsa da Armstrong dönemi, Froome, Pogacar, Vingegaard…
Fransa ise bu seviyede üst üste 10–15 yıl domine eden bir süper yıldız çıkaramadı.
Peki bu döngü kırılır mı?
Bugün için kağıt üstünde zor gözüküyor ama sporun olduğu her yerde sürpriz ihtimali de her zaman vardır. Ama 1 değil 2 başlı yıldızın olduğu bir döneme denk geldiler ki, Pogacar & Vingegaard “ dağda kimseye bırakmıyor. Zamana karşıda elitler ve 3 hafta boyunca ikisi de istikrar abidesi.
2020’den bugüne 6 senedir bir o, bir diğeri kazandı. Hatta son 5 senede ilk 2’ye bile kimseyi sokmadılar diye bu dominasyonun altını daha kalın bir çizgiyle çekelim!..
Fransız GC adaylarının ise genelde ya TT’si zayıf, ya da 3. haftada düşüş yaşıyor. Bu fark da Tour kazandırıyor. İki başlı deve dönen Tour de France özelinde, ikisinin de 30 yaş altı olduğunu düşünürsek, bir 2-3 sene daha bunu kırmaları kolay gözükmüyor!..
Aslında 2019, Fransızların kaçan en büyük şansı idi.
Thibaut Pinot dağ etabı öncesi sakatlanıp (uyluk kası yırtığı) yarışlardan çekilmese, uzun ve sert Alp etapları ile dolu en sevdiği Tour profilinde belki de kazanacaktı.
Bu da ev sahibi ülke için, Pogacar–Vingegaard çağından önceki son gerçek pencereydi.
Buna 1989 Laurent Fignon’u da ekleyebiliriz. Greg LeMond’un tarihi final TT’si ile Tour’u sadece 8 saniye farkla kaybetmişti (Tour tarihinin en küçük farkı).
2014 ve 2016’da da Peraud ve Bardet ile de Tour’u 2. sırada bitirdiler. 40 senedir sarı mayoya yaklaşabildikleri başka bir sezon da yok!..
Eklemezsek olmaz; bir diğer etken de Fransa’dan çıkan yeteneklerin çoğu saf tırmanışçı, puncher / klasikçi olduğu için, stillerine uymuyor.
Kısaca podyum, beyaz mayo, etap zaferleri çok daha gerçekçi ama sarı mayo için “en azından önümüzdeki 2-3 sene özelinde” herşeyin denk gelip tepedeki 2 beast’in de sakat veya çok formsuz olmaları gerekiyor!..
