İniş yarışması (dowhill), alp disiplini branşının kuşkusuz (atletizmde 100 metre gibi) en alfa disiplinidir. İngilizcede “Queen event” denilen bu müsabakalarda, turistik anlamda da sosyetik kayak merkezlerinin başında gelen Alp dağlarının merkezindeki ülkenin, İsviçreli sporcuları da hep en tepededir!..
Tarihsel rekabette, Avusturya, Norveç, ABD ile çekişseler bile İsviçreli kayakçılar her zaman iniş müsabakalarının en önemli favorileri arasında yer aldılar. İlk Olimpiyat yarışına ev sahipliği yaptıkları St.Moritz 1948’den beri de downhill özelinde hep böyle…
Bu tarihi istatiksel başarı tabii ki bir tesadüf değil, 70-80 seneye yayılan bir sistem. Alp disiplini kayak dalları arasında downhill (iniş), olimpiyatların en saf ve en acımasız sınavı. Bu hegemonyanın arkasında: coğrafya (yüksek irtifa, doğal pist çeşitliliği), kültür (kayakla büyüyen sporcular), altyapı (erken yaşta teknik eğitim), sistemli milli takım yapısı ve birbiri ardına devam eden yıldız sporcular gelir.
İsviçre için iniş, yalnızca bir branş değil; ulusal spor kimliğinin temel taşlarından biridir. Olimpiyat tarihinde İsviçre, sürekli madalya adayı çıkarmış, birden fazla nesilde zirve sporcu üretmiş, rakip ülkeler hemen hepsi için “referans seviyesi” olmuştur.
İsviçreli inişçileri ayıran temel özellik, kör cesaret yerine kontrollü risk anlayışıdır.
Downhill’de kazanmak, sadece en hızlı olmak değil; pisti okumak, hızı doğru noktada artırmak, hataları minimuma indirmek anlamına gelir ki İsviçre ekolü, “bu dengeyi en iyi kuran” kurgudur.
Avusturya, Fransa, Norveç ve son dönemde İtalya gibi ülkeler dönemsel çıkışlar yakalasa da, İsviçre: hemen her olimpiyat döngüsünde yeniden yapılanmayı başarır, tek bir yıldıza asla bağımlı kalmazlar!..
İlk olimpiyatların “donwhill” altın madalyalı ismi Hedy Schlünegger olurken, Walter Prager, Bernhard Russi, Pirmin Zubriggen, Didier Defago ve son oyunlarda şampiyon olan Beat Feuz diye kronolojik anlamda şampiyon sporcular bayrak yarışı misali devam eder.
Sadece bu küçük dönemsel sıralama bile, İsviçre’nin downhill disiplininde neredeyse bir asırlık kesintisiz “seri-elit” üretimini net biçimde gösteriyor bizlere…
