Uruguay dünya futboluna 1900’lerden bugüne birbirinden kaliteli forvetler armağan etti; kronolojik olarak baktığımızda “El Artillero” lakaplı Pedro Petrone 1920’lerde 28 maçta kaydettiği 24 golle ülkenin ilk büyük gol makinesi olurken, ayni devirden Héctor Scarone, sonra 1940-50’lerde Juan Alberto Schiaffino ve Alcides Ghiggia ile zincir devam etti.
1960-70’lerde Pedro Rocha, 80-90’larda efsane Enzo Francescoli ile akabinde Álvaro Recoba. Ve 2000’lerle beraber de Luis Suárez ve Edinson Cavani gibi saymakla bitmeyecek efsaneler takip etti.
** Peki ya Diego Forlan? Onu unuttuk sanıyorsanız yanılıyorsunuz; çünkü bugünkü yazı konumuz tam olarak o!
Villarreal ve Atlético Madrid formalarıyla La Liga’yı sallayıp 155 gole imza atan, iki kez Pichichi kürsüsüne çıkıp, Avrupa Altın Ayakkabı’yı evine götüren bir gol makinesi…
Milli takım formasıyla adeta bir destan yazarak 2010 Güney Afrika Dünya Kupası’nı dökülen Jabulani topuna hükmedip dördüncü bitiren, turnuvanın en iyisi seçilip Altın Top’u kaldıran ve gol krallığını paylaşan bir efsane…
Yetmedi; 2011’de Uruguay’a 16 yıl sonra Copa América kupasını getiren ve finaldeki iki golüyle zaferin baş mimarı olan bir kazanan!
Ve gelelim madalyonun diğer yüzüne; kariyerinin belki de istatistiksel olarak en “kısır” ama kalbe en çok dokunan hikayesine: İngiltere macerasına…
Manchester United günlerinde Ruud van Nistelrooy’un gölgesinde kalması, aylarca süren o sinir bozucu gol oruçları… Dışarıdan bakanlar için bir hayal kırıklığı olabilirdi ama Düşler Tiyatrosu (Old Trafford) için asla!
Çünkü orası istatistiklerin değil, ruhun konuşturulduğu bir stadyumdur. Maccabi Haifa maçında penaltıyı kullanabilmek için David Beckham’a adeta yalvardığı o çaresiz kırılma anı, Aston Villa ve Chelsea ağlarına son dakikalarda bıraktığı hayat kurtaran füzeler…
Ve elbette Anfield’da ezeli rakip Liverpool’u yıkıp geçerek tribünlerin diline ömürlük bir armağan bıraktığı o unutulmaz gece: “He came from Uruguay, and made the Scousers cry!”
Bugün bile Old Trafford’un çimlerine her ayak bastığında sırtındaki formayı ıslatan o adanmışlık hissiyle, bir rockstar edasıyla karşılanmasının sırrı tam da burada saklıdır!.
