İslam’da spor ve beden sağlığı genel olarak teşvik edilen bir husus olup Kur’an-ı Kerim’de futbol oynamayı doğrudan yasaklayan veya haram kılan bir hüküm yer almaz.
Ancak futbolu haram veya dinen problemli bir çizgiye çeken en uç nokta, onun bir oyun olmaktan çıkıp adeta seküler bir din veya takdis edilen bir kült haline getirilmesidir. Ve bu durumun dünyadaki en çarpıcı ve marjinal örneği hiç şüphesiz Arjantin’de karşımıza çıkan “Maradona Kilisesi” (Iglesia Maradoniana) efsanesidir.
İşin en şaşırtıcı tarafı ise bu inancın 10 hatta 100 binlerce bağlısının olması!.
Oyundan Tabuya: Tanrılaştırılan Bir Futbol Efsanesi
Futbol tutkusunun toplumsal bir inanca dönüştüğü bu yapıda, milat bile Hz. İsa’nın doğumuna göre değil, Diego Armando Maradona’nın doğduğu 30 Ekim 1960 tarihine göre baz alınır. Bu ikonik yapının mensupları zamanı sıfırlayarak D.S. (Diego’dan Sonra) şeklinde hesaplanan özel bir takvim kullanırlar.
Hatta bu yapının ritüelleri de geleneksel dini pratiklerin açık bir parodisi niteliğindedir:
** Kutsal Kitapları: Maradona’nın otobiyografisi ve hayatını anlatan metinler.
** Kutsal Günleri: 30 Ekim (Noel) ve İngiltere’ye elle gol attığı 22 Haziran (Paskalya).
** On Emirleri: “Topu asla kirletme” ilkesiyle başlayan 10 temel kural.
Evet, Maradona Kilisesi (İspanyolca adıyla Iglesia Maradoniana) tamamen gerçek bir fenomendir. Ancak bu yapı, tütsülerin koktuğu geleneksel bir ibadethaneden ziyade; Arjantinli futbol efsanesi Diego Armando Maradona’ya duyulan devasa tutkunun, hayranlığın ve sokak kültürünün parodisel bir dışavurumu, alternatif bir kült hareketidir.
Üyelerin buluştuğu, Maradona fotoğraflarının, heykellerinin ve formalarının sergilendiği hareketli bir küresel ağ görünümündedir. Zaman içinde farklı ülkelerde de bu kültü benimseyen şubeler açılmıştır; örneğin Meksika’nın Cholula kentinde de Maradona’ya adanmış benzer bir mekan bulunmaktadır.
Tıpkı geleneksel dinlerde olduğu gibi, Iglesia Maradoniana’nın da takipçilerinin uyması gereken katı ama bir o kadar eğlenceli kuralları ve emirleri bulunuyor.
** Maradona Dininin 10 Emri
Topu asla kirletme (Maradona’nın jübile konuşmasındaki ünlü sözü).
Futbolu her şeyin üstünde sev.
Diego’ya ve futbolun güzelliğine koşulsuz sevgi ilan et.
Arjantin formasını koru ve saygı duy.
Diego’nun mucizelerini tüm dünyaya yay.
Onun oynadığı tapınaklara (stadyumlara) ve kutsal formalarına saygı göster.
Diego’yu tek bir kulübün mülkü olarak görme.
Her zaman Kilise’nin ilkelerini vaaz et.
İkinci adını Diego yap ve oğluna Diego adını ver.
Gerçeklerden uzaklaşma ve hakkını savunmaya hazır ol.
Sıra Dışı Vaftiz Ritüeli
Bu kiliseye üye olmak ve vaftiz edilmek öyle dışarıdan göründüğü kadar kolay değil. Kilisenin kapısından içeri girmek isteyen adayların geçmesi gereken ikonik bir test var:
Adaylar, üzerlerinde 10 numaralı Arjantin formasıyla sahaya çıkıyor. İngiltere kalecisi Peter Shilton’ın devasa bir posterine karşı, Maradona’nın 1986 Dünya Kupası’ndaki meşhur “Tanrı’nın Eli” (Hand of God) golünü eliyle topa vurarak canlandırmak zorundalar.
Bu golü başarıyla taklit edenler resmi olarak “Diegorian” ilan ediliyor!.
Kültürel Bir Fenomen
Dünya çapında 150 binden fazla üyesi olan bu topluluk, aslında Arjantin’in sokak kültürünü, asiliğini ve futbola olan hastalıklı tutkusunu özetliyor. Maradona’nın saha dışındaki çalkantılı hayatı, bağımlılıkları ve siyasi duruşu kiliseyi sık sık eleştirilerin odağı haline getirse de takipçileri için o, kusurlarıyla sevilen halktan bir kahramandır.
Maradona Kilisesi; futbolun sadece 22 kişinin bir topun peşinden koştuğu bir oyun olmadığının; bir ülkenin kimliği, tutkusu ve adanmışlığı olduğunun dünyadaki en somut kanıtı…
** Bu arada eklemezsek olmaz; Arjantin’deki Maradona Kilisesi işin parodi ve mizah tarafıysa, Napoli sokaklarındaki Maradona sevgisi de katıksız bir halk dinidir.
Napoli halkı için Maradona, şehrin koruyucu azizleri San Gennaro veya Padre Pio ile aynı hiyerarşide yer alır.
