1999’da ilk kez parkura girdiğinden beri Alto de l’Angliru, Vuelta a Espana denince “kraliçe etap” kavramının vücut bulmuş haliydi. %20’leri aşan rampaları, sisli Asturias atmosferi ve dramatik finişleriyle yarışın en mitolojik sahnesi oldu.
Ama son yıllarda taht sallanıyor. Aynı dağ silsilesinden çıkan genç meydan okuyucu
Alto de Gamoniteiru henüz çok yeni olmasına rağmen (2021’de ilk kez kullanıldı) şimdiden modern Vuelta ikonlarından biri haline geldi.
Benzerini 2020 rota tanıtımında yaşamıştık.Tour de France, o yıl ilk kez Col de la Loze’u finiş olarak eklediğinde herkes “yeni Angliru mu geliyor?” demişti. 2.304 metre rakım, bisiklet yolu üzerine inşa edilmiş son bölüm ve çift haneli eğimler… Bir anda modern Tour’un en korkulan zirvelerinden biri oldu.
Alto de Gamoniteiru’nun bu kadar geç kullanılması gerçekten şaşırtıcı. Çünkü:
-
Aynı sırada yer aldığı
Alto de l’Angliru’a sadece ~35 km mesafede. -
Rakımı daha yüksek (~1.790 m).
-
Uzun ve istikrarlı %9-10’luk eğimiyle tam bir Grand Tour finiş profili sunuyor.
Aslında mesele biraz altyapı ve asfalt kalitesiyle ilgiliydi. Gamoniteiru’nun zirve yolu uzun süre Vuelta standartlarına uygun değildi. Yol iyileştirmeleri sonrası organizasyon için cazip hale geldi ve 2021’de nihayet başlangıç yaptı.
İki tırmanışın karakter farkı tam da bu teknik detaylarda gizli.
** Alto de Gamoniteiru
14,6 km – %9,8 ortalama, ikinci km’den itibaren (çok kısa nefeslenmeler hariç) eğim neredeyse sürekli %10 civarı..
Son metrelerde %17 ve ~1.800 m zirve rakımı
Dar yol, yer yer bozuk zemin, rüzgara açık bir üst bölüm.
Bu profil “ritim öldüren” değil, “ritim dayatan” bir yapı. Sürekli çift haneli eğim demek, watt/kg eşiğinde uzun süre kalmak demek. Üstelik 1.800 metreye yaklaştıkça oksijen faktörü devreye giriyor. Burada patlama genelde bir duvara çarpma şeklinde değil; kadans düşüyor, tempo eriyor ve farklar yavaş yavaş açılıyor.
** Alto de l’Angliru
~12,5 km – %9,8 ortalama, ilk bölüm nispeten “insani” . Son kısımda cehennemesi %20–23 rampalar (Efsanevi Cuena les Cabres bölümü).
Zirve ~1.570 m
Angliru’da mesele sürdürülebilir eşik değil; maksimum tork ve hayatta kalma.
%23 eğimde selede kalmak bile başlı başına mücadele. Vites oranı, kadans, denge… Hepsi sınırda.
Fiziksel Farkın Özeti
Gamoniteiru; uzun süreli eşik gücü + irtifa + mental sabır, Angliru ise patlayıcı güç + ekstrem tork + psikolojik yıkım
Birinde “yavaş infaz”, diğerinde “ani darbe” var!
Yeni zirvenin yarışçılar için zorlu geçmesine sebep olacak bir başka faktörü de 18. etapta kullanılacak olması. Yani buraya gelene kadar bacaklarda 17 etabın yorgunluğu olacak. Üstelik Lagos de Covadonga’da sona erecek 17. etap da bir hayli çetin ve bu da sporcuların üzerlerine binecek yükün x2 olması anlamına geliyor!.
Bu etapta iki birinci kategori üstüne bir de kategori dışı yokuş tırmanacak bisikletçiler, 18. Etapta da Gamoniteiru’ya gelmeden önce iki birinci, bir de ikinci kategori yokuşla karşı karşıya kalacaklar ki, bu da 18. etaptaki canavarla karşılaşmadan önce pestilinizi çıkması demek.
Fazla uzatmadan; maksimum acı ve teknik zorluk bizce Angliru önde, toplam yük ve irtifa olarak da Gamoniteiru…
Spektakülerlik ve mitolojik aura olarak hala Angliru önde diye düşünüyoruz. Sonuçta diğeri daha dünkü çocuk ama Angliru yıllardır hafızalarda yer etmiş ve medya tarafından efsaneleşmiş bir dağ. Gamoniteiru, modern bir Vuelta testi olarak yeni jenerasyonu temsil ediyor.
Özetle: Angliru hala “efsanevi kraliçe” rolünde ama Gamoniteiru, modern yarış dinamikleri ve toplam yorgunluk açısından “yeni canavar” olarak kendine güçlü bir yer açıyor.
Tabii ki karar sizlerin; %23’lük dimdik bir duvar mı, yoksa 1.800 metreye çıkan rakımda uzun tempo savaşı mı?
